वर्णमाला

स्वर : मुखावाटे बाहेर पडणाऱ्या मूळ ध्वनींना स्वर असे म्हणतात.

मराठी व्याकरणामध्ये ‘स्वर’ म्हणजे ज्या वर्णांचा उच्चार कोणत्याही दुसऱ्या वर्णाच्या मदतीशिवाय, स्वतंत्रपणे आणि ओठांचा किंवा जिभेचा मुखातील इतर अवयवांशी स्पर्श न होता होतो.
मराठीत आता एकूण १४ स्वर मानले जातात (पूर्वी १२ होते). स्वरांचे मुख्य प्रकार खालीलप्रमाणे आहेत:
 
१. उच्चाराच्या कालावधीवरून पडणारे प्रकार
 
प्रकारव्याख्याउदाहरणे
ऱ्हस्व स्वरज्यांचा उच्चार करण्यास कमी वेळ लागतो.अ, इ, उ, ऋ, ऌ
दीर्घ स्वरज्यांचा उच्चार करण्यास जास्त वेळ लागतो.आ, ई, ऊ
संयुक्त स्वरदोन स्वर एकत्र येऊन बनलेले स्वर.ए, ऐ, ओ, औ
संयुक्त स्वरांचे स्पष्टीकरण.
  •  = अ + इ/ई
  •  = आ + इ/ई
  •  = अ + उ/ऊ
  • = आ + उ/ऊ
 

 
२. स्वरूपावरून पडणारे प्रकार
 
प्रकारव्याख्याउदाहरणे
सजातीय स्वरएकाच उच्चारस्थानातून निघणाऱ्या स्वरांच्या जोड्या.अ-आ, इ-ई, उ-ऊ
विजातीय स्वरभिन्न उच्चारस्थानातून निघणाऱ्या स्वरांच्या जोड्या.अ-इ, आ-उ, ए-ओ
 

 
३. इंग्रजी भाषेतून आलेले स्वर (आधुनिक)
महाराष्ट्र शासनाने २००९ च्या निर्णयानुसार दोन नवीन स्वरांचा समावेश केला आहे.
  • अँ (उदा. बॅट, कॅट)
  • (उदा. बॉल, ऑफिस)
 

 
४. वर्णांच्या उच्चारस्थानानुसार स्वरांची विभागणी
  • कंठ्य: अ, आ
  • तालव्य: इ, ई
  • मूर्धन्य: ऋ
  • ओष्ठ्य: उ, ऊ
  • कंठतालव्य: ए, ऐ
  • कंठोष्ठ्य: ओ, औ
महत्त्वाची टीप: ‘ऌ’ हा स्वर आता मराठीतून लोप पावत चालला आहे. फक्त ‘क्लुप्ती’ या शब्दापुरता तो मर्यादित उरला आहे.

व्यंजने

मराठी व्याकरणानुसार, ज्या वर्णांचा उच्चार पूर्ण करण्यासाठी स्वरांचे साहाय्य घ्यावे लागते, त्यांना ‘व्यंजने’ असे म्हणतात. व्यंजनांचा उच्चार करताना जिभेचा मुखातील विविध अवयवांशी स्पर्श होतो.

मराठीत एकूण ३४ व्यंजने आहेत. त्यांचे वर्गीकरण खालीलप्रमाणे आहे
 
१. व्यंजनांचे प्रकार
 
प्रकारव्यंजनेवैशिष्ट्ये
स्पर्श व्यंजनेक ते म (एकूण २५)क-वर्ग, च-वर्ग, ट-वर्ग, त-वर्ग, प-वर्ग यात विभागलेले.
अर्धस्वरय, र, ल, वयांचा उच्चार काहीसा स्वर आणि व्यंजनांच्या मधला असतो.
उष्मे (घर्षक)श, ष, सयांचा उच्चार करताना मुखात घर्षण होऊन उष्णता निर्माण होते.
महाप्राण‘ह’ चा उच्चार करताना फुफ्फुसातील हवा तोंडावाटे जोरात बाहेर फेकली जाते.
स्वतंत्र वर्णहा वर्ण द्रविडी भाषेतून आलेला आहे.
 

 
२. स्पर्श व्यंजनांची सविस्तर विभागणी
स्पर्श व्यंजनांना उच्चाराच्या तीव्रतेनुसार तीन गटांत विभागले जाते:
 
वर्गकठोर व्यंजनेमृदू व्यंजनेअनुनासिके
क-वर्गक, खग, घङ (वाङ्मय)
च-वर्गच, छज, झञ (चञ्चु)
ट-वर्गट, ठड, ढण (बाण)
त-वर्गत, थद, धन (नल)
प-वर्गप, फब, भम (मगर)
  • कठोर व्यंजने: उच्चारण्यास कठीण/तीव्र असतात.
  • मृदू व्यंजने: उच्चारण्यास सौम्य/कोमल असतात.
  • अनुनासिके: ज्यांचा उच्चार नाकातून होतो.
 

 
३. विशेष संयुक्त व्यंजने
हे मूळ वर्णमालेत व्यंजने म्हणून समाविष्ट नसले तरी वर्णमालेच्या शेवटी दिले जातात:
  • क्ष : क् + ष् + अ
  • ज्ञ : द् + न् + य् + अ
 
४. अल्पप्राण आणि महाप्राण
  • महाप्राण: ज्या व्यंजनांच्या इंग्रजी स्पेलिंगमध्ये ‘h’ येतो, त्यांना महाप्राण म्हणतात. (उदा. ख, घ, छ, झ…). एकूण १४ महाप्राण आहेत.
  • अल्पप्राण: ज्यांचा उच्चार करताना ‘ह’ ची छटा नसते. (उदा. क, ग, च, ज…). एकूण २० अल्पप्राण आहेत.
 

एक महत्त्वाची गोष्ट: व्यंजने अपूर्ण उच्चाराची असतात, म्हणून लिहिताना त्यांचा पाय मोडून (उदा. क्, ख्, ग्) लिहितात. जेव्हा त्यात स्वर मिसळतो, तेव्हाच ते पूर्ण अक्षर बनते.
 
मराठी व्याकरणातील ‘वर्णांचे उच्चारस्थान’ हा भाग समजून घेण्यासाठी खालील तक्ता अत्यंत उपयुक्त आहे. मुखातील ज्या अवयवाचा वापर करून आपण वर्ण उच्चारतो, त्यावरून हे प्रकार ठरतात.
 
वर्णांचे उच्चारस्थान तक्ता
 
उच्चारस्थाननावस्वरव्यंजनेइतर वर्ण
कंठ (गळा)कंठ्यअ, आक, ख, ग, घ, ङह, : (विसर्ग)
टाळू (कठोर)तालव्यइ, ईच, छ, ज, झ, ञय, श
मूर्धा (टाळूचा वरचा भाग)मूर्धन्यट, ठ, ड, ढ, णर, ष, ळ
दातदंत्यत, थ, द, ध, नल, स
ओठओष्ठ्यउ, ऊप, फ, ब, भ, म
नाकअनुनासिकङ, ञ, ण, न, मअं (अनुस्वार)
कंठ + टाळूकंठतालव्यए, ऐ
कंठ + ओठकंठोष्ठ्यओ, औ
दात + ओठदंत्योष्ठ्य
दात + टाळूदंततालव्यच, छ, ज, झ (अ-युक्त)
महत्त्वाच्या काही टीपा.
१. दंततालव्य (च, छ, ज, झ): जेव्हा या वर्णांचा उच्चार ‘अ’ लावून होतो (उदा. जग, चमचा), तेव्हा त्यांना दंततालव्य म्हणतात. जेव्हा त्यांचा उच्चार ‘य’ लावून होतो (उदा. जेवण, चेंडू), तेव्हा त्यांना तालव्य म्हणतात.

२. स्वतंत्र वर्ण: ‘ळ’ हा मूर्धन्य वर्ण असून तो मराठीतील स्वतंत्र वर्ण मानला जातो.

३. व: हा एकमेव वर्ण असा आहे ज्याचा उच्चार करण्यासाठी दात आणि ओठ या दोन्हीची गरज पडते

जोडाक्षरांचे लेखन 

मराठी व्याकरणामध्ये दोन किंवा अधिक व्यंजने एकत्र येऊन शेवटी त्यात एक स्वर मिसळला की ‘जोडाक्षर’ तयार होते. जोडाक्षरे लिहिण्याच्या मुख्य दोन पद्धती आहेत: उभी मांडणी आणि आडवी मांडणी.

जोडाक्षरांच्या लेखनाचे महत्त्वाचे नियम आणि पद्धती खालीलप्रमाणे आहेत
 
१. जोडाक्षर लेखनाच्या दोन पद्धती
  • आडवी मांडणी: एकापुढे एक वर्ण लिहून जोडाक्षर तयार करणे. (उदा. क् + क = क्क)
  • उभी मांडणी: एका वर्णाखाली दुसरा वर्ण लिहून जोडाक्षर तयार करणे. (उदा. त्त, द्ध)
 
२. वर्णांच्या आकारानुसार लेखनाचे नियम
 
वर्णाचा प्रकारनियमउदाहरणे
उभा दंड असलेले (शेवटी)यांचा दंड काढून जोडाक्षर लिहिता येते.ख्य, ग्य, च्य, त्य, ध्य, न्य, प्य, म्य, ल्य, व्य, श्य, स्य.
उभा दंड असलेले (मध्ये)यांची पुढील वाकडी रेघ अर्धी करतात.क्क (क), फ्य (फ).
उभा दंड नसलेले (गोल)ही अक्षरे सहसा एकमेकांखाली उभी मांडणीत लिहितात.ट्ट, ठ्ठा, ड्ड, ड्ढ.
अर्धा दंड असलेले (लंगडे)यांचा पाय मोडून किंवा शेजारी जोडून लिहितात.ह्य, ह्म, ह्ल, ह्व.
 

 
३. ‘र’ लिहिण्याच्या चार पद्धती (विशेष लक्ष द्या)

‘र’ हे वर्णमालेतील एकमेव असे अक्षर आहे जे जोडाक्षरात चार वेगवेगळ्या प्रकारे लिहिले जाते

१. रफार (अक्षराच्या वर): जर ‘र’ आधी आला आणि त्यानंतर व्यंजन आले, तर पुढील अक्षरावर रफार देतात.
  • उदा.: सूर्य (र् + य), पर्वत (र् + व), गर्व (र् + व).
    २. तिरपी रेघ (पायाशी): जर व्यंजनानंतर ‘र’ आला, तर त्या व्यंजनाच्या पायाशी तिरपी रेघ देतात.
  • उदा.: प्रकाश (प् + र), नम्र (म् + र), चक्र (क् + र).
    ३. काकपद/उलटा ‘v’ (खाली): ट, ठ, ड, ढ यांसारख्या गोल अक्षरांना ‘र’ जोडताना असा आकार देतात.
  • उदा.: राष्ट्र (ट् + र), ड्रम (ड् + र), ट्रेन.
    ४. चंद्रकोर (ह आणि त साठी): ह किंवा त ला ‘र’ जोडताना ही पद्धत वापरतात.
  • उदा.: ह्रास (ह् + र), त्र (त् + र – यात त ची आडवी रेघ बदलते).
 

 
४. ‘क्ष’ आणि ‘ज्ञ’ चे लेखन
ही मुळात विशेष संयुक्त व्यंजने आहेत. त्यांचा समावेश आता जोडाक्षरात केला जातो:
  • क्ष = क् + ष् + अ
  • ज्ञ = द् + न् + य् + अ
 
५. श-चे जोडाक्षर लेखन
  • ‘श’ ला ‘व’ किंवा ‘र’ जोडताना त्याचे रूप बदलून ‘श्र’ किंवा ‘श्व’ असे होते.
  • उदा.: श्री (श् + र + ई), श्वास (श् + व + आ).
महत्त्वाची टीप: जोडाक्षरात जो वर्ण अर्धा असतो (ज्याचा पाय मोडला जातो), त्याचा उच्चार अर्धवट होतो आणि जो वर्ण पूर्ण असतो, त्याचा उच्चार स्पष्ट होतो.

शब्द आणि पद 

तोंडावाटे निघणा-या मूलध्वनींना आपण वर्ण असे म्हणतो. हे ध्वनी आपण कागदावर लिहून दाखविताना विशिष्ट चिन्हे दाखवितो, वापरतो. हे ध्वनींच्या चिन्हांना आपण अक्षरे असे म्हणतो.

उदाहरणार्थ:- ब, द, क ही तीन अक्षरे आहेत. ही अक्षरे विशिष्ट क्रमाने आल्यामुळे त्यांना अर्थ प्राप्त झाला आहे, म्हणून ‘बदक’ हा शब्द तयार झाला.

एखाद्या शब्दाला किंवा शब्दसमूहाला पूर्ण अर्थ प्राप्त झाला तर त्याला आपण वाक्य असे म्हणतो. ‘बदक पाण्यात पोहते’ हे वाक्य आहे. या वाक्यात तीन पदे आहेत. पद व शब्द यांत थोडा फरक आहे. ‘पाणी’ हा शब्द आहे. ‘पाण्यात’ हे पद आहे.

वाक्यात वापरताना शब्दाच्या मूळ स्वरुपात बदल करुन त्या शब्दाचे जे रुप तयार होते, त्यास पद असे म्हणतात, पण व्याकरणात पदांना देखील स्थूलमानाने ‘शब्द’ असे म्हटले जाते . 

उदाहरणार्थ:- ‘स्वातीने’ हे पद आहे. यात मूळ शब्द ‘स्वाती आहे. मूळ शब्दाला व्याकरणात ‘प्रकृती ‘ असे म्हणतात. ‘ने’ हा प्रत्यय लागून ‘स्वातीने’ हे जे रुप झाले त्याला ‘विकृती’ असे म्हणतात.

विकृती म्हणजे शब्दांच्या मूळ रुपाचे बदललेले रुप. यालाच ‘पद‘ असे म्हणतात.

वाक्य हे शब्दांचे किंवा पदांचे बनलेले असते. 

मराठी व्याकरणामध्ये ‘शब्द’ आणि ‘पद’ या दोन संकल्पना दिसायला सारख्या असल्या तरी त्यांच्यात महत्त्वाचा फरक आहे. तो खालीलप्रमाणे स्पष्ट करता येईल
 
१. शब्द 
विशिष्ट क्रमाने आलेल्या अक्षरांच्या अर्थपूर्ण समूहाला ‘शब्द’ म्हणतात. जोपर्यंत एखादा शब्द वाक्यात वापरला जात नाही आणि तो स्वतंत्र असतो, तोपर्यंत त्याला ‘शब्द’ किंवा ‘प्रकृती’ म्हणतात.
  • वैशिष्ट्य: शब्द हा शब्दकोशात असतो तसाच असतो.
  • उदाहरणे: घर, मुलगा, शाळा, पाणी, धाव.
 
२. पद 
जेव्हा एखादा शब्द वाक्यात वापरला जातो, तेव्हा त्याला अनेकदा प्रत्यय जोडावे लागतात किंवा त्याच्या मूळ रूपात बदल करावा लागतो. अशा बदललेल्या रूपाला ‘पद’ किंवा ‘विकृती’ म्हणतात.
  • वैशिष्ट्य: वाक्यात वापरण्यासाठी तयार झालेला शब्द म्हणजे ‘पद’.
  • उदाहरणे:
    • ‘घर’ या शब्दाचे ‘घरात’ झाले, तर ते पद आहे.
    • ‘मुलगा’ या शब्दाचे ‘मुलाला’ झाले, तर ते पद आहे.
 

 
३. शब्द आणि पद यांमधील फरक (तक्ता)
 
मुद्दाशब्द (प्रकृती)पद (विकृती)
वापरहा स्वतंत्र असतो, वाक्यात नसतो.हा वाक्यातील वापरासाठी तयार असतो.
रूपहे शब्दाचे मूळ रूप असते.यात विभक्ती प्रत्यय किंवा शब्दयोगी अव्यय लागलेले असते.
बदलयात कोणताही बदल झालेला नसतो.यात व्याकरणाच्या नियमानुसार बदल झालेला असतो.
उदाहरणघोडा धावतो. (घोडा – शब्द)त्याने घोड्याला बांधले. (घोड्याला – पद)
 

 
४. पद कसे तयार होते?

पद तयार होण्याची प्रक्रिया खालीलप्रमाणे असते

मूळ शब्द – सामान्य रूप – विभक्ती प्रत्यय – पद
उदा. १: शाळा – शाळे – त – शाळेत (पद)
उदा. २: झाड – झाडा – वर – झाडावर (पद)
 
महत्त्वाची टीप: कधीकधी शब्दाचे रूप न बदलताही तो वाक्यात येतो (उदा. “राम आंबा खातो”). येथे ‘राम’ आणि ‘आंबा’ यांना कोणताही प्रत्यय लागलेला नाही, तरीही वाक्यात आल्यामुळे त्यांना व्याकरणिक भाषेत ‘पदे’ असेच म्हटले जाते.

1 thought on “वर्णमाला”

  1. अं अ: ह्या विषयी मार्गदर्शन करा.
    व्यंजणाचे प्रकार हा शब्द चुकला आहे
    बाकी उपक्रम उत्तम माहिती छान आहे .

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Scroll to Top